“ไอ้เหี้ยปีสี่แล้วยังไม่มีแฟนเลยวะ”
“สมน้ำหน้า”
“กูคิดมากไปปะวะ”
“ยังไง”
“กูไม่อยากจีบใคร และกูก็ไม่อยากเป็นแฟนกับคนที่เข้ามาชอบกู”
“งงวะ”
“คือกูอยากเป็นแฟนกับคนที่กูชอบเลยอะ กูไม่อยากจีบ”
“ห่า เป็นไปไม่ได้หรอกมึง”
“ทำไมวะ”
“ก็กูเห็นใครๆเขาก็ต้องจีบกันทั้งนั้น”
“ก็กูไม่อยากเหมือนใครๆนี่หว่า”
“แล้วมึงจะทำยังไงวะ”
“กูก็ยังไม่รู้วะ”
“เจริญ ก็สมควรแล้วแหละ”
“คือกูอยากเดินเข้าไปบอกคนที่กูชอบเลยว่าเป็นแฟนกันเถอะ”
“มันทำอย่างนั้นไม่ได้หรอกเขากลัวมึงตายห่า”
“ทำไมวะ”
“ก็เขาอาจจะไม่ได้ชอบมึงก็ได้ พอมึงเข้าไปบอกเขาว่ามึงชอบเขา เขาจะหาว่ามึงบ้านะสิ”
“คือกูต้องทำยังไงก็ได้ให้คนที่กูชอบมาบอกกูว่าเป็นแฟนกันเถอะ แต่มันต้องไม่จีบ”
“ทำไมต้องไม่จีบวะ”
“กูก็แค่รู้สึกว่าถ้าจะคบกัน มันผ่านช่วงเวลาที่แสนเบื่อหน่าย ในการหลอกตัวเองทำดีเผื่อจีบคน กูไม่อยากหลอกเขา”
“ไม่ได้หรอก บางทีผู้หญิงเขาก็ต้องการ”
“มันจะมีวิธีอื่นไหมวะ”
“มึงต้องหน้าตาดีมากๆ”
“คงยากแล้วแหละ สุดทางแล้ว”
“เป็นโสดต่อไปเถอะ”
“ห่าไม่ช่วยกันเลย”
“มึงแค่กลัว จีบผู้หญิงไม่เป็นกูรู้”
“กูไม่อยากจีบ กูคิดว่ามันหลอกลวงกูขี้เกียจเฟค”
“กูรู้ มึงอย่ามา”
“พ่องมึงดิ”
“พ่อกูยังจีบหญิงเก่งกว่ามึง ไม่งั้นไม่มีกูหรอก”
“กูไม่อยากจีบ ใครจะจีบหญิงก็เชิญ”
“มึงไม่กล้า ไม่ใช่ไม่อยากหรอก”
“กูกล้า”
“มึงก็จีบดิ ถ้ามึงไม่จีบและมึงจะอยากมีแฟนทำไมวะ”
“กูไม่อยากจีบ”
“มึงไม่อยากเจ็บหนะสิ”
“จี๊ดนะเนี่ย”
“เออ มึงก็ลองดูก่อนไม่เสียหายหรอกอย่างมากก็แค่เจ็บ”
“ไม่กูไม่จีบ”
“มึงมันเรื่องมาก”
“เออ กูแม่งเรื่องมาก”
